Yaşlandığımın bi işareti midir acaba bu ramazan sürekli bu cümleyi kullanışım yoksa artık eskisi kadar tat alamayışım mı ramazandan? ya da ramazanın artık yaza gelişinden mi? “Hayır bunca yıl toplasan 3 gün oruç tutmuşluğun belki var ne ramazanı sen de?” diyebilirsiniz ama eskiden ramazan ayı çok hareketli geçerdi.
Bi kere nerdeyse her akşam birine iftara yemeğe gidilirdi. Kocaman bi masa kurulurdu sonra. Oruç tutmayanlar da oruç tutmuşçasına beklerdi iftar saatini. Zaten genelde oruç tutan sayısı az olurdu. Ramazan bahane, evsahiplerine tüm gün yemek pişirmek sonra da misafirlerin ardından temizlik yapmak yorgunluğunu yüklemek suretiyle birarada olmaktı. O kadar kalabalık olurduk ama yine de onun 3 katı kadar insanı doyurcak kadar yemek olurdu masada. Akşam boyunca da midemizin sınırları zorlanmak kaydıyla muhabbet ederken bi yandan da yenmeye devam edilirdi. Biz çocuklar sıkılırdık sonra oyunlar oynardık bi odada. Sonra mesela ramazan ayının en büyük eğlencesiydi benim için Sultanahmete gitmek. Halil amcam bizi mutlaka götürür bi de mutlaka macun yedirirdi. Elimiz yüzümüz yapış yapış olmak suretiyle yerdik o macundan. Bi kere de tamamını bitirdiğimi hatırlamıyorum gerçi o ayrı. Genelde birazcık yiyip anneme “daha yemicem” demek suretiyle uzatmaktan ibaretti benim macun yiyişim. Ama olsun ramazandı ve macun yenirdi.
Lisedeyken bile kendimizce bi “ramazan ayı eğlencesi” bulmuştuk bi şekilde. Sahura kalkcaklar listesi – ki amaç yemek sayısını belirlemekti ama bi kere bile o listeye uyulduğunu görmedim- yapılır önce. sonra geceden herkes birbrini uyandırmak üzere anlaşır. gecenin bi körü çalan alarmlar arasnda kalkmıcaklar inatla alarmalarını kapatmayanlara içinden -hatta çoğu zaman dışından- söver, sonra birbirini uyandırmaya çalışan insanların fısıltıyla karışık bağırmaları duyulur. Sonra herkes pijamasıyla yemekhaneye iner. Bazen hep beraber uyanmak üzere bile anlaşır sırf pijamayla yemekhaneye inip uyku sersemi pijamalı alt dönemler-üst dönemler görmek için pek kıymetli uykumuzu bölerdik.
Yatakhanecek sultanahmete gidiyoduk mesela servislere doluşup. Sultanahmette yenebilcek ne varsa yiyoduk (ki bi seferinde döner,sucuk ekmek ve de tantuni yemiş üstüne tatlı yiyip sahlep içmişliğim bile var :)

Neyse diyeceğim odur ki artık ramazan ayında olduğumuzun bile farkında olmuyorum. Yanlış anlaşılmasın zaten benim olayın dinsel boyutu, oruç kısmıyla falan hiç bi alakam yok. Ben tamamen işin “yeme ritüelleri” kısmındayım :) 2 gün önce annemle sultanahmete gittim. Öğlen bile az yedim yemin ediyorum ki akşamki çılgın yemek planlarım için midemde yer kalsın. Ama sultanahmet eski sultanahmet değil efenim! Bi kere neymiş koku olmicakmış! diye nerdeyse bütün yemekleri kaldırmışlar. Zaten eskiden karşılıklı iki yolda olan standları da tek bi yola dizmişler. etrafta sadece tatlıcı falan var bi de simit. Anne nerde benim sucuğum? nerden benim tantunim? Bana niye almıyorsun demez mi bu çocuk??!! her taraf satıcı dolmuş, yok fesler, islami kitaplar,efendim örtüler mörtüler, ıncık cıncık… başka da bişey yok… Ama nası bi kalabalık. insanlar resmen bırak masayı çimenlik alan kapışıyo.

Neyse biz öyle ya da böyle biraz ramazan tadı aldık. Caminin önüne gittik iftar vaktini bekledik yemeğimizden ilk ısırıkları almak için…sonra caminin ışıkları yandı heryer bi anda inanılmaz bi sessizliğe büründü ve herkes yemeğe başladı.Biz de biraz orda oturduktan sonra her türlü tatlıdan yiyerek açığı kapadık. Biraz oralarda dolandık geldik.
Ama sultanahemete tepkim büyük bu böyle biline! Oranın tadı birbirne karışan yemek kokusundaydı bi kere… dikili taşların arasna kurulan dandirik çocuk trenindeydi!
Bu kadar yemek temalı bi yazı olsun istememiştim aslında. Ama eskiden bi telaşesi olurdu ramazanın bi heyecanı vardı. Hakkaten ya nerde eski ramazanlar?